De weg stijgt. Voor me is het donker, naast me de diepte. Ik luister naar mijn adem, het rollen van de bandjes over de weg, de zachte loop van mijn ketting. Voor me, iets bij me vandaan, mompelen tweede rode lichtjes over wat ze gegeten hebben. Ik voel me goed, ik heb over, de benen malen zonder echt op de pedalen te duwen. Moet ook.
Ik volg het zwakke lichtje dat vanaf mijn stuur schijnt door de haarspeldbocht naar rechts. Waar ben ik? Al bij bocht tien? Misschien al hoger? Ik stuur naar de rand van de weg, kijk omlaag, zie het dorpje onderaan. Een lichtvlek breidt zich uit, vormt een lang ononderbroken lint dat door de bochten slingert, de berg op, naar boven, tot aan mijn achterwiel, en verder voor me uit. We zijn met duizenden dit jaar, duizenden mensen, duizenden verhalen, verdrieten, wanhopen, strijdlusten en vreugdes. Samen vormen we een niet te stuiten kracht tegen kanker. Ik slik, mijn ogen lopen over.
Mijn gedachten gaan naar de mensen op 'mijn bagagedrager' naar Nathalie, de vriendin van mijn zus, die al zovaak geopereerd, bestraald en be-chemoot is, aan mijn opa, die al oud is, ziek is, maar van elke dag geniet, en aan hem, aan Bas, waardoor ik hier verzeild ben geraakt en die precies 9 maanden geleden op 24-jarige leeftijd overleed aan non-hodgkin. Ergens in deze stroom lichtjes, schijnen de lampjes van zijn ouders, van zijn broer Steph, van Bassie' vriendin Joanne, de vrienden, vriendinnen. Om hem.
Twee dagen eerder werden we als Team Stichting B.A.S. (Beklim Alpe d'Huez Samen) verzocht om ons te verzamelen voorin het dorp Alpe d'Huez, bij de parkeerplaats bij het houten bruggetje. Er stond ons een verrassing te wachten. Vanaf daar liepen we een paar honderd meter verder omhoog. In een bocht stond een groepje mensen. Ik herkende sommige gezichten. Een van hen was de burgemeester van Bourg d'Oisans. Hij nam het woord en sprak over de betekenis van Alpe d'HuZes voor deze berg.
'De onbaatzuchtige inzet van de duizenden Nederlanders voor de strijd tegen kanker, heeft deze berg ook een ander gezicht gegeven, een menselijk gezicht', sprak hij.
Ik keek naar de ouders van Bas, naar Harrie en Marjan, Harrie had aan weerszijden van het glas druppels op zijn bril, Marjan beet verwachtingsvol op haar lip.
Achter de burgemeester stond een paal met daarover een witte plastic zak. Ik begon iets te vermoeden. Harrie werd gevraagd de plastic zak te verwijderen. Ik rilde.
Er verscheen een wit bordje, zoals je deze in alle eenentwintig bochten ziet. Zoetemelk, Kuiper, Winnen, Rooks en Theunisse hebben hier hun namen verbonden aan de berg. Maar nu ook, hij, Bassie, als beeld van de strijd tegen kanker, als Alpe d'HuZes-icoon, die ondanks zijn ziekte meerdere jaren hier de Alpe beklom. Daar staat hij,... bocht nul, de Bas Mulder-bocht.
'Misschien', zei de burgemeester: 'dat de Tour er een doek overheen gooit, of het bord tijdelijk wil weghalen, omdat Bas geen tourheld is.'
'Dacht het niet' klonk het in me: 'deze plek gaat een altaar worden!'
Bocht vijf. Ik blijf licht rijden, neem een slok. In het eerste daglicht zie ik mijn tellertje. Elf kilometer per uur.
Bocht een, ik ga even staan. Ik luister naar mijn adem, voel de kou. Ik sluit mijn windjack en trek mijn armstukken weer omhoog. Daar is het houten bruggetje. Ik slik, draai naar links, schakel een tandje zwaarder. Zwijg.
Bassie, denk ik,..bocht nul. Beelden schieten door mijn hoofd, jouw lach, die keren dat we hier samen reden, voor de vierde, vijfde keer omhoog. Onze gesprekken over dat alles met alles verbonden is, de gang van de ziel niet stopt bij de laatste adem. Ik voel, dat je de hele tijd met ons bent, tijdens onze reizen berg op, berg af. Ik mis je. Verdomme! Zout op mijn lippen.
Hier mag het, hier is het goed. Ik kijk om me heen, naar de man vlakbij, maar ver weg in zijn eigen gedachten verzonken. Misschien fietst hij voor zijn vrouw, zijn kind, een broer.
Ik strek mijn arm, groet bocht nul. 'Bassie!!' roep ik! Net als in sommige bochten staan ook onder het bord van Bas honderden kaarsen met namen.
De weg vlakt af, het is licht geworden. Mijn keel ontspant, ik schakel groter en stuur naar de finish. Een grote boog waar harde feestmuziek klinkt, iemand noemt mijn naam. De eerste klim zit erop. Ik kijk om me heen, maar kan de auto met thermokleding niet vinden. Rillend daal ik af, maar warm snel op bij het zien van de duizenden gezichten, ik zoek bekenden, een glimp van Harrie, Marjan, Joanne, Steph.
Twaalf uur en vele beklimmingen later verzamelen we bij 'bocht nul'. Gezamenlijk rijden we voor het laatst over de eindstreep. De meesten gaan in de bussen naar beneden. Tijdens de afdaling genieten we van het uitzicht, de groene alpenweiden, de door wind en water uitgehouwen rotsen. Mijn gedachten zwermen uit, naar de autorit op de heenweg, waar we de bus van Mulders troffen op dezelfde parkeerplaats bij Dijon als twee jaar terug. Toen nog met Bassie. Ik denk aan de uitreiking van de
Bas Mulder-Award, waar
drie talentvolle onderzoekers behalve een geldbedrag ook een miniatuur kregen van de Bas Mulder-bank, zoals die staat op de heide bij Nunspeet. Naast me zit mijn tienjarige zoon Jip, die drie keer de Alpe beklom op de Bas Mulder-fiets. Samen beklommen we de berg, hij danste als een rennertje in no-time omhoog. De hele weg was bij wielrennertje aan het spelen. In de bochten waar mensen zijn naam noemden zette hij extra hard aan. Pas bij 'bocht nul' zweeg hij, ik zag hem zijn tranen wegslikken. Samen zeiden we niets, we wisten, we voelden.'
Het is een intense, enerverende week geweest, met alle teamleden, waarin we lachten, voelden, fietsten en verwerkten.
We rijden de berg af, maar iets van ons is er voor altijd achtergebleven.
Bas Steman
